Warszawa · 17 listopada 2026 Ciesz się ruchem i smakiem każdego dnia

Poranek / Bieganie, spacer, rower

Bieganie, spacer, rower

„Co zamiast butów do biegania?” — odpowiadamy na pytania, które zadajesz przed pierwszym treningiem

Trener odpowiada na praktyczne wątpliwości Polaków, którzy chcą zacząć biegać latem na osiedlu, w parku miejskim lub nad Wisłą.

Redakcja «Poranek»· 3 września 2026
„Co zamiast butów do biegania?” — odpowiadamy na pytania, które zadajesz przed pierwszym treningiem
Fot.: Depositphotos
W skrócie
  • Pierwszy miesiąc to spacer z krótkimi przebieżkami, nie ciągły bieg
  • Buty sportowe z szafy wystarczą na start — testuj na asfalcie przed zakupem nowych
  • Planuj trasę wokół znanych punktów: przystanek, sklep, most — łatwiej kontrolować dystans

Czy muszę od razu kupić drogie buty do biegania?

Nie. Na pierwsze tygodnie wystarczą zwykłe buty sportowe, które już masz — sneakersy do chodzenia po mieście, trampki do tenisa z poprzedniego sezonu. Ważniejsze od marki jest to, żeby podeszwa nie była śliska i żeby palce miały centymetr luzu z przodu. Przebiegnij się w nich po asfalcie na osiedlu lub w parku Skaryszewskim. Jeśli po trzech tygodniach nadal chcesz biegać — wtedy pójdź do sklepu sportowego, przymierz pięć par i wybierz te, w których zapomnisz, że masz coś na nogach.

Nie kupuj butów „na zapas” ani przez internet bez przymierzenia. Stopa Polaka w lato puchnie od upału, więc przymierzaj popołudniem, gdy jest największa. Biegasz po chodniku w Warszawie, po kostce brukowej w Krakowie, po ścieżce w Bieszczadach — każda nawierzchnia wymaga innej podeszwy. Na start wybierz uniwersalne, półtoracentymetrowe bieżniki.

Jak wygląda pierwszy trening, żeby nie rzucić po trzech dniach?

Zacznij od dwudziestu minut spaceru z trzema przebieżkami po dwie minuty każda. Przebieżka to tempo, w którym ledwo oddychasz przez nos — jeśli nie możesz powiedzieć „dzień dobry” do przechodnia, zwolnij. Między przebieżkami idź normalnym krokiem, aż oddech wróci do rozmowy.

Taki plan powtarzaj trzy razy w tygodniu, z jednodniową przerwą między treningami. W drugim tygodniu wydłuż przebieżki do trzech minut, w trzecim — do pięciu, zachowując te same przerwy marszowe. Czwartego tygodnia spróbuj przebiec dziesięć minut bez zatrzymania, potem minutę marszu, potem znów dziesięć minut biegu. To nie jest powolne tempo — to jest właściwe tempo dla ciebie w tym momencie.

Gdzie biegać latem w mieście, żeby nie stać w korku powietrza?

Unikaj ruchliwych arterii przed ósmą rano i po szesnastej — wtedy spaliny wiszą najniżej nad asfaltem. Lepsze są osiedlowe woonerfy, gdzie samochody jadą wolno, albo zielone ciągi nad rzekami: bulwary wiślane w Warszawie, Wartostrada w Poznaniu, nadrzeczne ścieżki w Wrocławiu. W Krakowie wczesnym rankiem biegnij Plantami lub w stronę Lasu Wolskiego — przed tłumami turystów i przed rozgrzaniem kamienic.

W lipcową falę upałów przesuń trening na siódmą rano lub dwadzieścia po dziewiątej wieczorem. Zabierz butelkę z kranówką — w polskich parkach są fontanny, a w sklepach osiedlowych tanio dolejesz. Biegnij w cieniu, nawet jeśli trasa się wydłuży. Dwa kilometry pod klonami na Mokotowie są lepsze niż pięć w słońcu na Górnym Śląsku.

Co jeść przed i po treningu, jeśli biegam po pracy?

Jeśli wychodzisz z biura o siedemnastej i biegniesz o osiemnastej — nie jedz dwugodzinnym posiłkiem na zapas. Godzinę przed wyjściem zjedź kanapkę z twarogiem i rzodkiewką albo garść orzechów z jabłkiem. To tyle, żeby nie czuć głodu, ale też nie obciążać żołądka.

Po treningu, w drodze do domu, wystarczy normalny obiad: zupa pomidorowa z makaronem, placki ziemniaczane ze śmietaną, kasza gryczana z warzywami z patelni. Nie musisz nic dokładać ani odejmować — biegasz dwadzieścia minut, nie cztery godziny. Pij wodę z cytryną lub herbatę z lipą, jeśli jesteś w potach. Sól znajdziesz w zwykłym posiłku, nie potrzebujesz specjalnych napojów.

Czy liczyć kilometry, czy minuty? A może kroki?

Na start licz minuty — organizm nie wie, ile przebiegłeś metrów, ale czuje czas w wysiłku. Telefon w kieszeni z aplikacją do nagrywania trasy wystarczy, żeby po miesiącu zobaczyć, jak twoja trasa „skraca się” przy tym samym czasie — to znak, że biegasz szybciej. Kroki są nieprecyzyjne, bo każdy ma inną długość nogi.

Kilometry zacznij śledzić, gdy przebiegniesz bez przerwy trzydzieści minut — wtedy dystans staje się motywacją, a nie wymówką („za daleko, nie dam rady”). Nie porównuj się z kolegą z pracy, który biega od liceum. Twój tydzień trzech spacerów z przebieżkami jest dokładnie tyle wart, ile jego pięćdziesiąt kilometrów — oboje wychodzicie z domu.

Materiały publikowane na Poranku mają charakter informacyjny i odzwierciedlają doświadczenia redakcji. Zachęcamy do samodzielnego i świadomego wyboru aktywności i potraw.

Popularne tematy

Zapisz się do newslettera

Nowe artykuły, gdy się ukażą